MUTLU EVİ

Mutlu Evi, bir büyük aile konutudur. Mimarlar, ebeveynler ve büyümüş çocukları için ayrı birimler tasarlayarak hem büyük konak geleneği olmayan Bodrum’a, hem de günümüz yaşam modeline uyumlu bir karar verirler. Bu karar, onlara bu iki ayrı yapıyı çardaklarla birbirine bağlama ve yerel modele yakın duran bir düzeneğe ulaşma olanağı sağlar. Bu ortak mekân mimarların ustalık gösterisinin de alanıdır: Geleneksel çardak, yeni malzeme olarak çelik ve geleneksel malzeme olarak ahşap ve kamışla gerçekleştirilir. Kurgu ise alabildiğine yenidir. Çelik taşıyıcılı teras ve gölgelik sistemi, çelik kolonların ve kirişlerin taşıdığı ahşap teras, çelik parapetler, kamışların yerleştirildiği paneller, çelik kolonların bu kamış gölgeliğin dizileri ve çelik raylar üzerinde kayan ahşap panjurları eklenebilir. Mimarlar, ahşap ve çelikle, taş kaplama ve betonarme karkas strüktürle, kısaca geleneksel ile yeni arasında bir satranç oyunu kurarlar. Hem de ayrıntıda bile açık vermeme dikkatiyle…

Doğu ve güneydoğu cephelerini kontrol eden çardak düzeneği, batı ve kuzey cephesinde yerini kapalı duvarlara ve dar ve düşey pencere açıklıklarına bırakır. Bu cephelerdeki geniş duvar yüzeylerinde, işte asıl orada taş kaplama devreye girer. Bir iç avlu konumunda olan çardaklarla çevrili mekân düz sıvalı yüzeyler olarak bırakılırken, evin adeta dış kabuğunu oluşturan ya da günlük yaşamın arkasında kalan bu yüzeyler taşla kaplanır. Kaplama, adeta bir koruyucu yüzey olarak çardaklı cepheler dışında bütün evi sarmalar ve aynı zamanda yapıların Bodrum’u çağrıştıran kübik formunu vurgular.

Yatay yerleştirilmiş ve kurşuniden gri, bej ve kızıla dal-doğallığı korunarak bırakılmış taşlardan oluşan çarpıcı galanan bir renk skalasında ve arada öne çıkarılmış ve bir yüzey dokusu Mutlu Evi’ne damgasını vurur. Bu doku üstelik kat hizalarını belirten ve tasın rengine uyumlu ari beton batıllarla çerçevelenerek sunulur. Ayrıntılardaki kusursuzluğa varan dikkat, örneğin taşların 6 santimetreden daha kalın olmamasını arayan titizlik, renk yerleşiminde gözetilen denge, harçların içerde tutulup kuru duvar görünümü sağlanması gibi detaylar kaydedilmeyi hak eder. Jeolojide “ince taneli, homojen dokulu metamorfik kaya” olarak tarif edilen ve o çok bilinen kayrak taşının adeta şiirsel kullanımına sergilendiği bir mimarlık yapıtı. Bu yapıda Gürsel, işçiliğe verdiği önemin altını çizer: Zanaat, yapım bilgisi ve ustaların zanaatını öne çıkarma… Hem de yerel-lik… Malzeme ve renkte yerle ilişki kurma… Ve tüm bu temaların altında yatan hümanizm. Ersen Gürsel, çalışanlar kadrosuna emeği geçen tüm ustaların adını ekler.